Poroğramlı olmak

En sevdiğim huylarımdan biri erteleme konusundaki sınır tanımaz üslubumdu... Okulu bitirene kadar kendimi şaşırtmaya devam ettim. "5 dakika daha", "Buçuk olsun başlıycam", "Ayy buçuğu geçmiş, tamam saat başı!", "Üff tamam madem çalışmıyorum, biraz televizyon izleyip kafamı toparlayayım, nokta noktada ya da nokta nokta buçukta başlarım", "Hmm birazdan yemek yiyeceğiz zaten, bitince otururum", "Uff tamam bugün cumartesi, bu akşamlık ısrar etmiyim; ama sabah erkenden kalkıp oturucam!", "Hmm biraz televizyon izliyim açılınca başlarım", "Kahvaltıdan sonra artık oturayım","5 dakika daha", "Buçuk olsun başlıycam", "Ayy buçuğu geçmiş, tamam saat başı!", "Üff tamam madem çalışmıyorum, biraz televizyon izleyip kafamı toparlayayım, nokta noktada ya da nokta nokta buçukta başlarım", "Hmm birazdan yemek yiyeceğiz zaten, bitince otururum", "E bu saate kadar başlamadıysam, hiç başlamiyim daha iyi.." şeklinde özetlenebilecek bir döngü yaşadıktan sonra bir de tek çocuk olmamdan kaynaklandığını düşündüğüm, ve tüm tek çocuklarda böyle olduğunu umduğum <:), bir şekilde "Valla sen bilirsin, çalışmazsan çalışma, valla sonuçlarına katlanırsın.." temalı bir öz-tehdit mekanizmasıyla kendimi artık gaza mı getirirdim, rahatlatır mıydım bilemiyorum; ama gönül rahatlığıyla noktalardım hafta sonunu... Hafta içlerinden bahsetmeye gerek duymuyorum...

Buradan anlaşılacağı üzere, konusu ile ilgili hiç bir torpil geçme durumu olmadan, her işimi son dakikaya bırakırdım... Ta ki bir staj raporumu 3 gün önceden yazmaya başlayana kadar... Her ne kadar yeterli süre gibi gözükmese de daha öncekileri örnek rapor olmadan 1 gecede yazdığımı düşünürsek oldukça hazırlıklı bir çalışma olmuştu. İşte o zaman doğru, planlı ve programlı çalışmanın tadına varmıştım. Şimdiye kadar o "3 günü" 1 haftaya çıkarabilmiş olsam da oldukça ilerleme kaydettiğimi düşünüyorum.

Şu an böyle programlı bir çalışma içerisindeyim ve sanırım işe 2 hafta öncesinden başladım fark etmeden :) Yalnız şu an para kazandığım bir işte çalışıyor olduğumu düşünürsek bu davranışımın oldukça isabetli olduğunu da görebiliriz...

Bu yoğunlukta çabalamak için oldukça uzun bir süre beklemiştim. İlk iş çok sancılı; ama gözümü açmadan sabredeceğim, gidebildiğim yere kadar gideceğim. İnsanın gözünü açması her zaman iyi bir şey değil çünkü, bunu oldukça iyi biliyorum... :)